Meisjes van de Antonius MULO blikken terug op goed onderwijs en strenge nonnen
Bij een reünie hoort natuurlijk een groepsfoto. Met op de bovenste rij Marlou van Tongeren, oud-lerares Odi Uijlenbroek, Jos Halkes, Mies Trompper, Rieke Hoefnagel, Diny de Vreede, Anneke van Riet, Lineke van Gerven, Henny van der Putten, Fien Bruggemans,
DELFT – De dames van de eindexamenklas van 1954 van de Antonius MULO kwamen dinsdagmiddag bij elkaar voor een reünie. Mannen waren er niet, want de Antonius Mulo aan de Voorstraat was een echte meisjesschool.
Die ‘meisjes’ kwamen dinsdag bij Lunchroom Leonidas in de Choorstraat, zo´n 56 jaar na hun eindexamen, weer bij elkaar. Zelfs hun voormalige lerares Odi Uijlenbroek, die er 43 jaar lang les gaf, was dinsdag van de partij. “Ik herken bijna iedereen nog wel. En als ik even naar ze kijk weet ik ook hun namen nog”, vertelt de 81-jarige Uijlenbroek. Ook haar net iets jongere leerlingen van toen blijken nog over een goed geheugen te beschikken. Hoewel hun eindexamen alweer even geleden was en ze sindsdien nog één reünie hebben gehad, weten de dames alweer snel wie wie is.
Ze praten bij en blikken terug. De anekdotes volgen elkaar in zó’n rap tempo op dat het met de pen haast niet bij te houden is. Ze gaan over het onderwijs, dat volgens alle aanwezigen perfect was. Of over de nagelcontrole bij de poort van de school. Of over briefjes die snel werden doorgeslikt, zodat de nonnen ze niet konden lezen. Of over de straffen die ze kregen voor vergrijpen als praten met een jongen. “Het leven daar op school was zó anti-jongens”, vertelt Juci Weeber. Ze leerde haar huidige man kennen in de tijd dat ze op de Antonius MULO zat. Hoewel ze toen al verkering met hem had, betekende dat niet dat daarom alles was geoorloofd. “M’n man en ik waren nog eens de schande van de school, omdat we samen hadden gefietst. Als straf moest hij een halve dag op z’n knieën zitten.”
Maar, vertellen de oud-leerlingen ook, het onderwijs was perfect. “Ik spreek m’n talen nog steeds goed”, zegt Weeber dan ook. Volgens mevrouw Uijlenbroek stond het onderwijsniveau op de Antonius Mulo gelijk aan de tegenwoordige HAVO. Ja, het was 'een strenge maar goede school’, bevestigt Ilda De Stefano. “De nonnen waren streng, maar ik heb goede herinneringen aan m’n tijd daar”.
Eén van de ingangen van de school was aan de Verwersdijk, naast de Flora Bioscoop die zich had gespecialiseerd in het draaien van ‘films voor volwassenen’. “We moesten daarom heel gauw voorbij het Flora lopen”, weet De Stefano nog. “En ik snap niet dat we nog zo veel leerlingen hadden met zo’n bioscoop naast de school”, lacht Odi Uijlenbroek.
Organisator Karola Hornhues, die alweer 44 jaar in Duitsland woont, kijkt ondertussen tevreden rond. Terwijl niemand minder dan Erwin Beijersbergen en Wim Ninaber de reünie nog meer opvrolijken met hun muziek, praten de dames verder over de tijd dat ze nog bij elkaar in de klas zaten, over de periode erna en over het nu. Later wordt er zelfs gedanst. Daarna stapt het gezelschap aan boord van een rondvaartboot voor een ander zicht op Delft, de stad die sommigen alweer jaren niet hebben gezien. (JN)
