Tien vragen aan Joost Lammers
De Delftse schrijver Jos Lammers (58) woont langs de Spoorzone. Hij schrijft voor de website www.spoorzonedelft.nl wekelijks een column over wat hij vanuit zijn raam ziet gebeuren.
1. Waarom wilde je per se in de Spoorzone worden gefotografeerd?
“Dat is vrij simpel, dit is de komende jaren mijn uitzicht. Dat vind ik erg leuk, de Spoorzone is een verschrikkelijk dynamisch gebied. Het ziet er elke dag anders uit. Zo’n gebeurtenis in de stad is erg leuk. Het brengt de gemoederen in beweging. Het maakt mensen boos, of ze passen zich aan. Ik geniet van fietsers die zich soepel om obstakels heen bewegen. Van de week nog, toen werd er een stuk buis over de weg gelegd. Er fietst nogal wat volk van en naar het station. Alsof het een dans was gingen ze heel soepeltjes om die buis heen. En als de buis weer weg is, gaat iedereen weer over het fietspad heen. Prachtig om te zien hoe iedereen zich zo makkelijk aanpast aan een veranderende situatie.”
2. Waar gaan je columns over de Spoorzone over?
“Over heel weinig, eigenlijk. Het is wel m’n bedoeling om het kleine leven van zo’n groot project te beschrijven. Niet van die grote verhalen over hoe zo’n tunnel wordt gebouwd, maar juist het kleine, zoals die fietsen waar ik het net over had. Of een groep mannen van middelbare leeftijd die zwijgzaam vanaf de kant kijken.”
3. Zijn je verhalen ook precies gebeurd zoals je het beschrijft, of is het soms wat geromantiseerd?
“Zoals Simon Carmiggelt zei: ‘Ik fantaseer de waarheid’. Ik schrijf altijd heel dicht bij de werkelijkheid. Ik probeer van de gebeurtenissen die ik zie een uitsnede te maken, zoals je dat bij een foto doet. Daardoor kun je er beter naar kijken. Maar net als met een foto is het nooit een één-op-één-afdruk.”
4. Wat is het meest bijzondere tafereel dat je tot nu toe hebt gezien?
“Ik vond het slopen heel erg mooi, dat was echt fascinerend. Ik zag een bijna ontgoochelend verschil tussen de grootheid van de werktuigen en de subtiele gebaren die ze ermee maken. Met grote machines trokken ze heel precies de kleinste draadjes uit de muur, heel mooi om te zien. Ik was niet de enige die dat vond, de mensen stonden rijendik te kijken.”
5. Je schrijft verder ook voor overheden, voor tijdschriften, voor andere websites en je hebt acht kinderboeken geschreven. Hoe moeilijk is het om steeds voor een compleet andere doelgroep te schrijven?
“Daar denk ik eigenlijk niet zo veel over na. Het zijn allemaal mensen die iets willen snappen en iets dichterbij willen halen. Er zit niet zo’n groot verschil tussen schrijven voor verschillende groepen mensen. Ja, overheidsstukken zijn lastiger om begrijpelijk te maken, maar goed, daar neem ik dan ook de tijd voor.”
6. Wat is het geheim achter een goed verhaal?
“Je moet de lezer niet bekleuteren, maar iets ook niet ingewikkelder maken dan het is. De rode draad is, voor mij in elk geval, om heel dicht bij de werkelijkheid te blijven. Dat is ook wat ik het liefste doe. Daardoor worden verhalen herkenbaar.”
7. Als ik Burgemeester van Delft was, dan...
“... zou ik misschien voor de aardigheid de bergen zand die hier nu liggen voor één dag openstellen als zandbak voor iedereen die een kasteel wil komen bouwen of een kuil wil graven. Daarna zou ik de baan zo snel mogelijk teruggeven.”
8. Je hebt op verschillende plekken in Nederland en ook daarbuiten gewoond. Wat vind je bijzonder aan Delft?
“Delft heeft de sfeer waar ik van houd en die voor mij heel vertrouwd is. Ik ben geboren en getogen in Amsterdam. Delft is ook zo’n type stad, die is ontstaan in de middeleeuwen en nog grachten heeft. Delft heeft bovendien een hanteerbaar formaat, ik kan in een kwartier door het hele centrum lopen. Delft heeft precies de goede combinatie van sfeer en een goede omvang.”
9. Denk je dat er in de Spoorzone de komende jaren nog genoeg blijft gebeuren om over te blijven schrijven?
“Dat moeten we afwachten. Er gaat ongetwijfeld nog genoeg gebeuren. Of ik er telkens dingen in blijf zien om over te schrijven, moet nog blijken. Ik heb natuurlijk wèl de ambitie om het vol te houden. Als ik elke week één stukje schrijf, levert dat aan het einde van de rit een heel leuk document op.”
10. Heb je verder nog ambities op schrijfgebied?
“Ik heb al een aantal verhalen over motorreizen geschreven. Ik wil ook wel zoiets doen over lange tochten op de fiets. Over wat de geheimen daarvan zijn en hoe je daar zo veel mogelijk plezier aan kunt beleven. Maar momenteel heb ik het daar te druk voor.” (JN)
