Delft op zondag

Hans Bronkhorst

De 62-jarige Delfgauwenaar reed onlangs met twee kameraden op oude Puch-brommers naar Parijs en weer terug. Daarmee wilden ze geld inzamelen om nieuwe werkjassen te kopen voor verstandelijk gehandicapten die op de Manege Prometheus werken.

- Is jullie missie geslaagd?
“Ja, helemaal. We hebben het gehaald. We hebben in shirts met de namen van onze sponsors met een ploeggie bij de Eiffeltoren gestaan, dat was net een modeshow. De werkjassen voor de mensen van de manage zijn nu besteld. We kijken terug op een zeer geslaagde missie.”

- Hebben jullie onderweg nog pech gehad?
“Dat kun je wel zeggen. De heenweg ging helemaal geweldig, de brommers hielden zich prima. Op de terugweg, op zo’n 150 kilometer van Parijs, kreeg ik pech. We konden m’n Puch echter weer repareren, maar toen we later bij een pizzatent weer weg wilden gaan, deed ‘ie niks meer en hij was niet meer te repareren. Gelukkig zaten we toen net in een grote stad, dus ik ben op de trein naar Parijs gestapt, en vanuit daar weer met de trein naar Nederland gekomen. Bij thuiskomst heb ik de wagen en een aanhangwagen gepakt en ben ik meteen teruggegaan naar de jongens. Ze wilden niet zonder mij verder, dus zijn we met z’n drieën terug naar Nederland gereden. Vorige week werden we op de Markt gehuldigd door een hele delegatie. We hebben uiteindelijk 750 kilometer gereden, terwijl het de bedoeling was om duizend kilometer te rijden. Dus we hebben het gehaald, maar met een kanttekening.”

- Hoe was het om zo’n stuk op een oude brommer te rijden?
“Oh, geweldig! Het is de tocht van m’n leven geweest. Normaal rij je hooguit 70 kilometer per dag, nu waren dat er steeds 150 of 160. Het was onderweg zó verschrikkelijk mooi. En er is geen overtogen woord gevallen. Het was bovendien verschrikkelijk spannend of we het gingen halen. Dat we ook nog ons doel hebben bereikt, is helemáál geweldig.”

- En hoe is het met de brommer?
“Ik kon ‘m niet zelf repareren, dus hij staat bij de reparateur. Daar proberen ze ‘m weer tot leven te wekken.”

- Wat vond u het allermooiste aan de reis?
“Het moment dat we bij de Eiffeltoren stonden. Dat ding is inmens groot. We sloegen elkaar daar op de schouders, zo van: Yes, we hebben het gehaald!”

- Is het voor herhaling vatbaar?
“Dit was echt éénmalig. Nu is iedereen bereid om geld te geven, want het is een leuk idee. Als we dat volgend jaar weer doen zeggen mensen: ‘Oh jee, daar heb je ze weer’.” (JN)