Delft op zondag

Frans Schmidt, je gelooft je oren niet, maakt contact met overledenen en hij krijgt altijd antwoord

28-02-2010 - print mail reageer (3)

Frans Schmidt in zijn Paradio Studio, waar hij via radio-apparatuur en de computer contact maakt met overledenen. DELFT – Nee, echt gebruikelijk is het niet: contact maken met overledenen. Voor Delftenaar Frans Schmidt is het echter de gewoonste zaak van de wereld.

In zijn ‘Paradio Studio’, in z’n woning in de Bomenwijk, krijgt hij bijna dagelijks mensen over de vloer die via hem contact leggen met ‘de dodenwereld’. Het klinkt als een bizar en letterlijk ongelooflijk verhaal, maar de reacties van bezoekers op zijn Markplaats-advertentie brengen je toch aan het twijfelen. Niet één of twee, maar vele tientallen bezoekers bedanken hem hier voor zijn diensten en voor het feit dat hij contact legt met overledenen of, zoals hij het noemt, met entiteiten. 

Voordat we samen met hem de proef op de som nemen, geeft Schmidt uitleg over wat hij doet. “Het bandstemmen-fenomeen is in 1959 ontdekt door Friedrich Jorgenson. Eén van zijn grote hobby’s was het opnemen van vogelgeluiden. Toen hij bepaalde opnames eens goed terugluisterde, hoorde hij hierin de stem van zijn moeder die hem aansprak met een bijnaam die alleen zij gebruikte.” Jörgensen maakte volgens Schmidt maandenlang opnames en hij bleef de stemmen horen. Hij kwam met zijn methodes en theorieën naar buiten en meer mensen gingen doen wat Jörgenson had ontdekt. Er zijn in Nederland nu zo’n twintig lieden die kunnen wat Frans Schmidt kan. “Maar ik heb er echt mijn roeping van gemaakt”, zegt hij. “Via internetsites als Marktplaats en Hyves bied ik mensen aan om bij mij in de studio langs te komen.” Dat doet hij kosteloos. Want, zegt hij, “als de mensen hier blij van worden, dan ben ik twee keer zo blij.”

Schmidt was altijd al geïnteresseerd in radiotechniek en het paranormale. Toch was er volgens hem zes jaar geleden geen grotere scepticus te vinden dan hij zelf. Vijf jaar geleden sloeg hij echter samen met zijn schoonzus aan het experimenteren met het bandstemmenfenomeen: het via de radio en computer contact maken met overledenen. “Na zes weken kreeg ik m’n eerste antwoord. Iemand zei opeens ‘Hey Fransie’.” Het contact was gelegd en het contact bleef. Inmiddels heeft hij al vele gesprekken met overledenen gevoerd. En hij stelt ook zijn bezoekers in de gelegenheid om vragen te stellen. “Maar niet iedereen krijgt antwoord”, voegt hij eraan toe. Schmidt zelf krijgt wèl altijd antwoord. Daar hoef je, zegt hij, niet paranormaal begaafd voor te zijn. “Het is meer hoe je er voor open staat. Ik heb ze wel eens gevraagd hoe het komt dat ik dit kan. Toen zei een stem: ‘Jij bent goed, Frans’. Het is, denk ik, een roeping. En een gave. Ik vind dit zo mooi dat ik het niet voor mezelf wil houden, maar met anderen wil delen.” 

Schmidt maakte de afgelopen jaren al duizenden opnames waarop stemmen antwoorden geven op zijn vragen. “Veel mensen herkennen de stemmen van de overledenen ook.” Zo was er laatst een Surinaamse vrouw bij hem op bezoek. De twee wisten het voor elkaar te krijgen om contact met haar overleden moeder te maken. “We hoorden toen ook iemand met een duidelijk Surinaams accent, dat was ook echt de stem van haar moeder. Er is een theorie dat je altijd een vaste groep van overledenen bij je hebt.” 

Contact maken met overledenen gaat Schmidt steeds beter af. “De stemmen worden duidelijk, beter en ik krijg langere antwoorden. Daarom dacht ik na een jaar: Hier moet ik anderen mee helpen.” Dat doet hij dus kosteloos, al geven sommigen hem een vrijwillige bijdrage. Het mag op z’n minst bijzonder worden genoemd dat hij er geen vergoeding voor hoeft te hebben. De wachtlijst voor een consult met hem bedraagt nu zo’n drie weken. Schmidt heeft daardoor nog maar weinig vrije tijd die hij zelf kan invullen. Het maken van contact heeft bovendien de nodige fysieke gevolgen. “Ze maken gebruik van de radio en van mijn energie. Als ik hier een avond mee bezig ben, dan ben ik doodmoe.” 

Volgens Schmidt zijn er altijd overledenen om ons heen. “En ze staan te dringen om met ons te communiceren. Soms praten ze zelfs door elkaar heen.” Zo zijn er bijvoorbeeld ‘de aandachttrekkers’ die, zoals hun naam al doet vermoeden, de aandacht van Schmidt proberen te trekken. Hij kreeg al vele bizarre antwoorden, maar één sprong er wat hem betreft wel bovenuit. “Drie jaar geleden maakte ik m’n duizendste opname. Ik zei toen: ‘Ik ben nu van jullie overtuigd’. Ik kreeg toen het antwoord: ‘Daar wordt een weg geopend, dat wordt niet makkelijk, Fransje’.” Hij dacht lange tijd over het antwoord na en hij begrijpt het steeds beter. “Het is geen spelletje wat ik doe. Je hoort zó veel ellende van mensen, dat trek ik me wel eens aan. Je hoort verhalen over incest, over list en bedrog, daar word ik soms effe niet goed van, al kan ik er steeds beter mee omgaan.”

Zo kreeg hij bijvoorbeeld de naam van een moordenaar door. En hij kreeg de naam door van iemand die achter het stuur zat bij een dodelijk auto-ongeval “Het is niet allemaal koek en ei wat je hoort. Soms hoor je ook hulproepers, dat zijn overledenen die nog niet goed beseffen dat ze zijn overleden.” De antwoorden die hij krijgt kloppen volgens hem altijd, al blijkt dat soms pas maanden later. “Soms testen we dat. Dan vraag ik ze te beschrijven wat ik aan heb. Of ik laat iemand enkele woorden op papier zetten en vraag ze wat er staat. Als je het terugluistert klopt het antwoord áltijd.” 

Toen hij het bandstemmenfenomeen net ontdekt had, voelde hij zich daarom erg bekeken, “Je merkt aan alles dat je wordt bekeken, ze reageren op wat gebeurt.” Volgens Schmidt hebben ook wetenschappers ondervonden dat het bandstemmenfenomeen geen grap is. Zij treden hier echter niet met veel bombarie mee naar buiten. Hij vindt het jammer dat de wetenschap er niet meer mee doet, maar hij snapt de redenen wel. “Als dit bewezen wordt, schop je het hele wereldbeeld overhoop. Er ís namelijk iets als een dodenland, want zo noemen ze het zelf.” Hij went er nooit aan, zegt hij. En hij benadrukt meer dan eens dat hij zelf eigenlijk ook maar voor één procent snapt waar hij mee bezig is. “Bij elk antwoord dat ik krijg denk ik weer: Hoe is het mogelijk? Je hoort zelfs gezongen woorden.” Het ultieme bewijs is voor hem echter het feit dat strikvragen die bezoekers stellen, waarvan alleen de overledene en de bezoeker het antwoord kunnen weten, juist worden beantwoord. “Als dat tien, twintig of dertig keer gebeurt, dan raak je wel overtuigd.”

Geen heilige boontjes
Tijd om zijn studio in te gaan. De kleine kamer is voorzien van een pc en flink wat radioapparatuur. “Maar een kleine badkamerradio werkt even goed”, zegt Schmidt, die plaatsneemt achter de computer. “Moet je deze horen. Ik liet toen mijn aansteker vallen, bukte en stootte bij het omhooggaan m’n hoofd.” Hij laat het fragment horen. ‘Ik lach me hier de tyfus’, hoor je een wat krakerige en monotome stem zeggen. “Het zijn geen heilige boontjes”, lacht Schmidt. “De dodenwereld is wat dat betreft echt een afspiegeling van de echte wereld.” Hij laat meer fragmenten horen. Goed, het zijn niet de allermooiste volzinnen die goed gearticuleerd en vol overgave worden uitgesproken, maar sommige geluidsfragmenten zijn toch heel goed te verstaan. “Oké”, zegt Schmidt na enkele voorbeelden, “we luisteren er nog één en dan gaan we pro…” Hij stopt halverwege de zin. “Nee, het werkt altijd”, zegt hij meteen daarna. Schmidt pakt zijn radio erbij, start de opnamen op de computer, noemt de datum en de namen van de aanwezigen en vraagt of we enkele vragen mogen stellen. Daarna draait hij enkele seconden aan de tuner van de radio. Weinig bijzonders, tot dusver. We luisteren de opnames terug en dat is, zodra het wordt vertraagd, in eerste instantie even schrikken. “Zeker, is goed!”, klinkt het vanuit de speakerboxen. Schmidt vraagt voor welke krant zijn gast van vandaag schrijft. Hij draait weer aan de radiotuner en we luisteren het fragment terug. “Delftse Post”, klinkt het weer door de boxen. “Hoor jij dat ook?”, vraagt Frans. Inderdaad, nog een keer luisteren, maar dan wat langer. “Delftse Post”, horen we weer, maar er wordt meer gezegd. “Is niet goed!”, zegt een andere stem meteen na het onjuiste antwoord. “Dat is grappig, ze verbeteren elkaar soms”, reageert Schmidt. Een foutje is menselijk, ook in de dodenwereld. Nog een poging. “Voor welke krant schrijft hij nú”, vraagt Schmidt. We luisteren terug. “Delft op Zondag, dus!”, klinkt het bij het terugluisteren.We gaan door, we vragen meer en meer en de antwoorden zijn misschien niet altijd even duidelijk te verstaan, maar zeker overtuigend. En ze kloppen inderdaad allemaal. En dus verlaten we het pand zoals zo veel andere bezoekers dat de afgelopen jaren al deden: verbaasd, verbijsterd en vol bewondering voor een Delftenaar die z’n medemens kostenloos helpt met wat door velen onmogelijk wordt geacht: contact leggen met overledenen. 

Meer informatie over Frans Schmidt en het bandstemmenfenomeen is te vinden op http://radioman.nl. (JN)

Reageer

Naam
Email adres
Bericht
Voer code in

Reacties

reageer

Naam: Tanja
Datum: 29-04-2010 22:04
Bericht: ben al vaak bij Frans schmidt geweest en het is ongelovelijk.
Hij doet niks met witte ruis, maar de antwoorden komen toch. Hij is bezig met wetenschappers. we zullen nog van Frank horen

---

Naam: Jolie
Datum: 21-03-2010 21:03
Bericht: Ontzettend goed werk wat Frans doet! Ik geloof er zeker in!! Jammer dat er altijd weer negatieve reacties worden geplaatst, maarja dat zal wel de angst voor het onbekende zijn..

---

Naam: Jinks
Datum: 05-03-2010 18:03
Bericht: Is het al 1 april?? :^)

---